Загальний сімейний вердикт озвучила старша донькаЗоряна. Через своє впертезне характер і надто високі вимоги до нареченого вона так і не вийшла заміж і до тридцяти років перетворилася на справжню гірку мужененависницю немов виразка в шлунку, чоловічий кошмар у плоті.
Приблуда, сказавши, немов клянуще, вона підкреслила слово. Молодша донька, Орися, пухка і кумедна, схвалила посмішкою. Мати мовчала, та її суворе обличчя говорило про те, що нова невестка їй теж не до вподоби. Що ж ще могло б подобатися? Єдиний син, опора і надія родини, пішов у армію і привіз звідти жінку. А у цієї, так званої дружини, ні батьків, ні грошей. Нічого. Чи то в будинку-розпашному зростав, чи то по родині мянуло. Досі ніхто не знає. Тімко мовчки крутить голову, жартує: «Не журись, мамо, збудуємо своє багатство». Оце й розмова з ним, з цим лопухом. Кого він привів у сімю? Можливо, крадійка чи аферистка хто їх всіх зараз розмножив!
Варвара Нікітчук, з того часу як Приблуда зявилася в будинку, не спала жодної ночі. У половина очей дрімала. Весь час чекала якоїсь «підкови» від нової родички: коли вона почне шарити по шафах. А донечці ще підказують: «Ти б, мамо, цінні речі по родині сховала». Маломало, бо може шуби, золото. А то в один чудовий ранок прокинемось, а «тямка» вже тютю!
А Тімка вже втомився за місяць: кого в хаті привів! Де ж твої очі? Без шкіри, без обличчя!
Але нічого не підеш, треба жити. Пришли Приблуду вмісце ставити.
Дім багатий, город тридцять соток, три свині в хлівці, птахи ледве підраховувати. Роботи, хоч би й працював цілий день, не вмістиш. Приблуда ж не скаржилася. Вела господарство, доглядала свиней, готувала, прибирала. На шансу намагалася догодити свекруці. Але доки не вмоститься материнське серце, навіть золото не залікує. Небажаній невестці, змученій від розчарувань, у перший же день сказала, ніби розрізала:
Звуть мене по іменіпопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопопоІ тепер, коли всі розбиті серця зросли новими гілками, родина згодом сиділа разом під тінню берізки, сміючись над своїми колишніми драмами, як над старим добрим анекдотом.






